សញ្ញាព្រមាននៃជំងឺមហារីកក្រពេញប្រូស្តាត
មហារីកក្រពេញប្រូស្តាត កើតឡើងនៅក្នុងក្រពេញប្រូស្តាត ដែលជាក្រពេញតូចមួយស្ថិតនៅក្រោមប្លោកនោមរបស់បុរស។ នៅដំណាក់កាលដំបូង ជំងឺនេះច្រើនតែមិនបង្ហាញរោគសញ្ញាអ្វីឡើយ ដែលជាហេតុធ្វើឱ្យការរកឃើញមានភាពយឺតយ៉ាវ។ នៅពេលដែលជំងឺវិវឌ្ឍទៅមុខ វានឹងចាប់ផ្តើមប៉ះពាល់ដល់ការបត់ជើងតូច មុខងារផ្លូវភេទ និងសរីរាង្គក្បែរៗនោះ។ ការកត់សម្គាល់សញ្ញាព្រមានបានទាន់ពេលវេលា អាចជួយសង្គ្រោះជីវិតបាន។

រោគសញ្ញាដែលពាក់ព័ន្ធនឹងការបត់ជើងតូច (សញ្ញាដំបូងដែលជួបញឹកញាប់បំផុត)

• នោមញឹកជាងមុន៖ ត្រូវការបត់ជើងតូចញឹកញាប់ ជាពិសេសនៅពេលយប់។ រឿងនេះកើតឡើងដោយសារដុំសាច់ ឬក្រពេញប្រូស្តាតដែលរីកធំ ទៅសង្កត់លើបំពង់នោម។
• ចរន្តទឹកនោមខ្សោយ ឬយឺត៖ ទឹកនោមដែលហូរមកមានសភាពតូចឆ្មារ ឬត្រូវចំណាយពេលយូរទើបអាចនោមចេញមកបាន និងមានអារម្មណ៍ថា នោមមិនអស់ពីប្លោកនោម។
• ពិបាកចាប់ផ្តើមនោម៖ ត្រូវប្រឹង ឬរង់ចាំមួយសន្ទុះ ទើបទឹកនោមចាប់ផ្តើមហូរចេញមក។
• ឈឺនោមខ្លាំងភ្លាមៗ៖ មានអារម្មណ៍ថាត្រូវតែទៅបន្ទប់ទឹកជាបន្ទាន់ មិនអាចទ្រាំបាន។

ការឈឺចាប់ ឬមិនស្រណុកក្នុងខ្លួនពេលបត់ជើងតូច

• ក្រហាយ ឬឈឺចាប់ពេលកំពុងនោម៖ មិនសូវជួបញឹកញាប់ទេ ប៉ុន្តែអាចកើតឡើងប្រសិនបើមហារីកធ្វើឱ្យរលាកផ្លូវទឹកនោម។
• មានឈាមក្នុងទឹកនោម (Hematuria)៖ ទឹកនោមអាចមានពណ៌ផ្កាឈូក ពណ៌ក្រហម ឬពណ៌ត្នោត។ នេះគឺជា "សញ្ញាគ្រោះថ្នាក់" ដែលត្រូវតែទៅពិនិត្យជាបន្ទាន់។

សញ្ញាព្រមានផ្នែកផ្លូវភេទ និងការបន្តពូជ

• បញ្ហាងាប់លិង្គ៖ ការរីករាលដាលនៃមហារីក ឬការប៉ះពាល់ដល់សរសៃប្រសាទ អាចប៉ះពាល់ដល់សមត្ថភាពដំឡើងរឹងរបស់លិង្គ។
• ឈឺចាប់ពេលបញ្ចេញទឹកកាម៖ មានអារម្មណ៍ឈឺចាប់ក្នុងអំឡុងពេល ឬក្រោយពេលបញ្ចេញទឹកកាម។
• មានឈាមក្នុងទឹកកាម៖ ទឹកកាមអាចមានពណ៌ក្រហម ឬពណ៌ត្នោត។
• ការថយចុះចំណង់ផ្លូវភេទ៖ បណ្តាលមកពីការប្រែប្រួលអ័រម៉ូន ឬដោយសារស្ថានភាពជំងឺ។

ការឈឺចាប់ត្រង់អាងត្រគាក ខ្នង និងឆ្អឹង (សញ្ញាព្រមានដំណាក់កាលធ្ងន់ធ្ងរ)

• ឈឺចង្កេះ ត្រគាក ឬអាងត្រគាកជាប់ជានិច្ច៖ បង្ហាញពីការរីករាលដាលទៅដល់ឆ្អឹងដែលនៅក្បែរនោះ។
• ឈឺឆ្អឹងខ្លាំងនៅពេលយប់៖ ជាសញ្ញាទូទៅនៃមហារីកក្រពេញប្រូស្តាតដំណាក់កាលចុងក្រោយ។
• ពិបាកដើរ ឬខ្សោយជើង (កម្រជួប ប៉ុន្តែធ្ងន់ធ្ងរ)៖ អាចជារោគសញ្ញានៃការប៉ះពាល់ដល់ឆ្អឹងកងខ្នង។

រោគសញ្ញាទូទៅនៃរាងកាយ

• ស្រកទម្ងន់ដោយមិនដឹងមូលហេតុ (មិនមែនដោយសារការតមអាហារ)។
• អស់កម្លាំង និងខ្សោយខ្លាំងជាប់រហូត។
• បាត់បង់ចំណង់អាហារ។

ការស្ទះទឹកនោម ឬការលេចនោម (សញ្ញាដំណាក់កាលចុងក្រោយ)

• មិនអាចបត់ជើងតូចបាន (ស្ទះចរន្តទឹកនោមទាំងស្រុង)។
• បាត់បង់ការគ្រប់គ្រងប្លោកនោម (លេចនោម ឬហូរស្រក់ៗ)។

🟣 តើនរណាខ្លះដែលមានហានិភ័យខ្ពស់?
• អ្នកដែលមានអាយុលើសពី ៥០ ឆ្នាំ។
• អ្នកដែលមានប្រវត្តិគ្រួសារធ្លាប់កើតជំងឺមហារីកក្រពេញប្រូស្តាត។
• បុរសដែលមានដើមកំណើតអាហ្វ្រិក។
• អ្នកដែលមានជំងឺលើសទម្ងន់ (ធាត់) និងមិនសូវបញ្ចេញពលកម្ម។
• ការទទួលទានអាហារដែលមានជាតិខ្លាញ់ខ្ពស់។
🟣 សញ្ញាបញ្ជាក់សំខាន់ (ទោះបីជាមិនទាន់មានរោគសញ្ញាក៏ដោយ)
• កម្រិត PSA (Prostate-Specific Antigen) ឡើងខ្ពស់៖ ពិនិត្យឃើញតាមរយៈការតេស្តឈាម។ កម្រិត PSA ខ្ពស់មិនមែនសុទ្ធតែជាមហារីកទាំងអស់នោះទេ ប៉ុន្តែវាត្រូវការការតាមដាន និងវិភាគបន្ថែមពីគ្រូពេទ្យ។
🟣 ពេលណាដែលត្រូវទៅជួបគ្រូពេទ្យជាបន្ទាន់?
1. ពិបាកនោម ឬឈឺចាប់ពេលបត់ជើងតូច។
2. មានឈាមក្នុងទឹកនោម ឬក្នុងទឹកកាម។
3. ឈឺខ្នង ឬឈឺឆ្អឹងជាប់ជានិច្ច។
4. មានបញ្ហាលិង្គមិនឡើងរឹង រួមជាមួយរោគសញ្ញានោមពិបាក។
5. រាល់បញ្ហាពាក់ព័ន្ធនឹងការបត់ជើងតូច ចំពោះបុរសដែលមានអាយុលើសពី ៥០ ឆ្នាំ។
ចំណុចគួរចងចាំ៖
• មហារីកក្រពេញប្រូស្តាតអាច "ស្ងប់ស្ងាត់" ក្នុងដំណាក់កាលដំបូង។
• ការប្រែប្រួលនៃការបត់ជើងតូច ច្រើនតែជាសញ្ញាព្រមានដំបូងគេបង្អស់។
• ការឈឺឆ្អឹង ជាធម្មតាបង្ហាញពីការវិវឌ្ឍដល់ដំណាក់កាលធ្ងន់ធ្ងរ។
• ការពិនិត្យសុខភាពជាទៀងទាត់បន្ទាប់ពីអាយុ ៥០ ឆ្នាំ ជួយឱ្យរកឃើញជំងឺបានឆាប់រហ័ស និងបង្កើនឱកាសនៃការព្យាបាលឱ្យជាសះស្បើយ។